12 Eylül cuntasýnýn emekçi halklara gözdaðý vermek için gündeme getirdiði idamlar sürecinde devrimci onuru sehpada dimdik tutan Erdal Eren’i 13 Aralýk 1980 günü yitirdik. Henüz 17 yaþýndayken devrim ve sosyalizm davasýný hayatý pahasýna savunan bu genç fidan, Türkiye devrimci hareketinin yüz aký olarak geleceðe ýþýk tutmaktadýr.

12 Eylül cuntasýnýn emekçi halklara gözdaðý vermek için gündeme getirdiði idamlar sürecinde devrimci onuru sehpada dimdik tutan Erdal Eren’i 13 Aralýk 1980 günü yitirdik. Henüz 17 yaþýndayken devrim ve sosyalizm davasýný hayatý pahasýna savunan bu genç fidan, Türkiye devrimci hareketinin yüz aký olarak geleceðe ýþýk tutmaktadýr.
Erdal, 25 Eylül 1961’de Giresun’a baðlý Þebinkarahisar’da doðdu. Erdal’ýn babasý o tarihlerde Giresun’un bir dað köyünde öðretmendir. Doðduðunda okullarýn açýlmasý ve ulaþým güçlüðü nedeniyle nüfusa yazdýrýlmayan Erdal, daha sonradan kimlik çýkartýldýðýnda ise okula erken baþlamasý için bir yýl büyük yazdýrýlýr.
Daha sonra, 1970’li yýllarda ailesiyle birlikte Ankara’ya yerleþen Erdal, Ankara Yapý Meslek Lisesi’nde okumaya baþlar ve burada devrimci mücadeleyle tanýþýr. ANOD (Ankara Ortaöðretimliler Derneði) içerisinde ve GBK (Geleceði Birlikte Kurtaralým) içinde yer alýr. Bu süreçte Erdal, ODTÜ’lü devrimci öðrenci Sinan Suner’in öldürülmesini protesto için 2 Þubat 1980 günü yapýlan bir korsan gösteride yer alýr. Eylem bitirilip kitle daðýlmak üzereyken silah sesleri duyulmaya baþlar. Herkes gibi Erdal da geri çekilir ve bir apartman bahçesine girer. O sýrada gösteriyi bastýrmak için gelen askeri birlikten bir er vurularak ölmüþ ve yakalanan Erdal olayýn faili olarak ilan edilmiþtir. Ankara Merkez Komutanlýðý’na götürülen Erdal iþkencelerden geçirilir. Oradan Mamak Askeri Hapishanesi’ne götürülerek bir hücreye konur.13 Þubat günü duruþmalarý baþlar ve tüm hukuk usulleri hiçe sayýlarak 45 gün içerisinde yapýlan üç celsede hakkýnda idam kararý verilir. Ortada hiçbir kanýt olmamasý bir yana Erdal’ýn yaþýnýn henüz 17 olmasý da bir baþka engeldir. Yaþ tespiti istekleri reddedilir. Ve Yargýtay’ýn iki kez bozduðu karar sonunda onaylanýr. Çünkü Cunta þefleri açýkça Erdal’ýn kanýný istemektedir. Erdal duruþmada, “Benim hakkýmda peþin bir yargýlama yapýldýðý son derece açýktýr. Nitekim benimle ilgili olayýn ertesinde Genelkurmay Baþkaný’nýn ‘Çoktandýr idam olmuyor, bazý kiþilerin idam edilmesi gerek’ þeklinde demeç vermesi benimle ilgili idam kararýdýr. Ve size de bu konuda ulaþtýrýlan emirlerin açýkça dýþa vurulmasýdýr” der. Yine savunmasýnda Erdal, “Bugün devrimcileri ve onlarýn bir parçasý olan beni, aldýðýnýz emirlere uygun olarak yargýlayabilir ve ölüm cezasý verebilirsiniz. Fakat bu ilelebet sürmeyecektir. Bir gün mutlaka sizin yerinizde halkýmýz olacak, sizi ve koruduðunuz düzeni yargýlayacak ve doðru kararý verecektir” demektedir.
13 Aralýk 1980 günü hücresine gelip Erdal’ý alýrlar. Ýdam sehpasýna giderken kimseden yardým istemez. Mamak’taki korkunç iþkenceleri anlatýr son mektubunda: “Cezaevinde yapýlan (neler olduðunu ayrýntýlý bir biçimde öðrenirsiniz sanýrým) insanlýk dýþý zulüm altýnda inletildik. O kadar aþaðýlýk, o kadar canice þeyler gördüm ki, bugünlerde yaþamak bir iþkence haline geldi. Ýþte bu durumda ölüm korkulacak bir þey deðil, þiddetle arzulanan bir olay, bir kurtuluþ haline geldi. Böyle bir durumda insanýn intihar ederek yaþamýna son vermesi iþten bile deðildir. Ancak ben bu durumda irademi kullanarak ne pahasýna olursa olsun yaþamýmý sürdürdüm. Hem de ileride bir gün öldürüleceðimi bile bile.”
Son anlarýnda bile Erdal neþeli ve soðukkanlýdýr. Gülümseyerek avukatýna bakar ve göz kýrpar. Sonra, týpký duruþmalarda olduðu gibi yine dimdik olarak sehpaya yürür. Saat sabaha karþý üçe on kala cellat Erdal’ýn boynuna ipi geçirir. Ortamýn sessizliðini Erdal’ýn gür sesi bozmaktadýr: “Yaþasýn TDKP, Faþizme Ölüm, Halka Hürriyet” diyerek ayaðýnýn altýndaki sehpayý tekmeleyen Erdal, böylece Deniz’lerin onurlu kervanýna katýlýr. Arkasýnda kýsa ama tertemiz bir yaþamýn anýlarýný býrakarak...